Afgelopen maandag vroeg men bij MPM aan Marlin waar ik was voor de bostraining? Marlin antwoordde dat ik geen zin had en thuisbleef. Enkele gefronste wenkbrauwen en blikken van 'nawjah' vielen op te merken bij mijn clubgenoten. Ik mis de laatste weken dan ook enigszins de motivatie en train nog zo'n 4 keer in de week.

Overigens was ook een goede reden dat ik de dag ervoor de Run Bike Run in Deurningen solo had volbracht: 7,4 km hardlopen – 30 km fietsen – 3,7 km hardlopen. Iets wat ik nog niet eerder had gedaan, al heb ik wel twee volbrachte kwart triathlons achter mijn naam staan. Een zware inspanning die toch ook wel wat herstel vergde.

Het lopen ging me goed af met een 3de plek bij de eerste omloop en een 2de plek bij de laatste omloop. Enkel Thijs (red. Theunissen) van MPM was bij de laatste omloop sneller, maar hem had ik bij het fietsonderdeel al op achterstand gezet. Toch kon ik niet om de ereplaatsen meedoen, omdat ik op de meer ervaren duatleten te kort kwam op het fietsonderdeel.

Van tevoren had ik twee keer geoefend op een racefiets die me vijf jaar geleden x80350,- heeft gekost. Daarmee heb ik mijn tekortkoming op fietsgebied in xe9xe9n zin gevat, want ik miste fietsconditie, maar vooral ook durf in de bochten, en daarnaast was mijn materiaal volkomen inferieur aan al het blinkende materiaal dat er verder in het parc fermxe9e stond opgesteld. Toch haalde ik de 36 km/h gemiddeld en eindigde met fietsen in de middenmoot. Zet je daar echter de 42,2 km/h van winnaar Maarten Nijland tegenover, dan zie je direct wat ik tekortkwam. Ik werd uiteindelijk achtste.

Toch was het een leuke ervaring en mocht ik volgend jaar weer meedoen dan zal ik me wat beter voorbereiden, door meer fietskilometers te maken, te oefenen op bochten rijden en wellicht ook mijn materiaal wat upgraden. Met het lopen was echter weinig mis, getuige deze foto van de kopgroep bij het eerste looponderdeel:

(De kopgroep bij het lopen)

Het lopen gaat inderdaad prima, zo liep ik vanochtend nog 2x2000m in 6:29 en 6:26 bij een broeierig weertje. Volgende week zal ik dan ook nog deelnemen aan de Dorpsloop de Lutte en wellicht een week later de Wiezoloop. Toch is het allemaal wat ongemotiveerd.

Ik heb zin in een lange vakantie en zal daarna ook het hardlopen even op een lager plan zetten. Marlin en ik hebben namelijk juist een grote stap gezet door samen een huis te kopen. Daar zullen we het najaar veel tijd in gaan spenderen, alvorens het hardlopen weer op volle kracht op te pakken. Wat het web-log betreft, het zal de komende tijd hier ook wel stil zijn. Succes en een fijne zomer toegewenst!

Afgelopen zaterdag nam ik deel aan de halve marathon van Zwolle. Van tevoren dacht ik aan een tijd van 1h12m / 1h13m. De vorm was goed, ik heb veel kilometers gemaakt en het parkoers is best snel. Toch pakte het allemaal net wat anders uit. De omstandigheden waren niet optimaal met een felle wind, een paar buitjes onderweg en een geslalom tussen de mensenmassa die inmiddels deelneemt aan de halve marathon van Zwolle. Toch kan dat niet verklaren waarom ik slechts tot 1h15m06s kwam.

Ik ben rustig gestart en zag bijvoorbeeld Peter (red. Bruinsma) al na een kilometer zo'n vijftig meter voor me uit lopen. Die haal ik nog wel terug, dacht ik toen. De subtop die deelneemt in Zwolle is maar zeer beperkt, waardoor er achter de buitenlandse toppers al snel een gat valt, gevolgd door sololopers of kleine groepjes. Zelf slaagde ik er niet in medelopers te vinden, waardoor ik al na twee kilometer alleen liep voor de rest van de wedstrijd. Een Belg Rik (red. Meylaers) liep daarbij telkens zo'n 30/40 meter voor me uit, maar het lukte me maar niet om aan te sluiten.

De eerste vijf kilometer ging in 16:59 en voelde nog makkelijk waarna ik wel vertrouwen had dat ik een mooie tijd zou kunnen lopen. Op tien kilometer kwam ik echter ineens door in 34:42 en dat had ik niet zien aankomen. In Zwolle staan slechts kilometerbordjes om de vijf kilometer, waardoor je niet echt in de gaten hebt, hoe je over de kilometers loopt. Blijkbaar was mijn tempo behoorlijk teruggevalllen.

Daarna komt de moeilijkste helft van de wedstrijd, aangezien je in Zwolle na een aanloopstrook van 3 kilometer, drie keer een ronde van 6 kilometer in en om de binnenstad loopt. Dat maakt dat je halverwege de tweede volle ronde de 'achterblijvers' gaat inhalen. En dat zijn er nogal wat! Er deden 3000 mensen mee, en de bulk daarvan loopt zo rond de 2 uur. Het werd slalommen, roepen en letterlijk mensen wegduwen. Dat ging op zich nog vrij gemakkelijk, maar je bent wel voortdurend alert of je wel doorgang hebt, in plaats van je op je tempo te focussen.

Na 10 kilometer wist ik dat een toptijd er niet meer in zat, en dat is niet goed voor je moraal. Ik had me al neergelegd bij een tijd van 1h14m / 1h15m. Zonder dan ook echt diep te gaan (ondanks alle aanmoedingen, want dat aspect is in Zwolle goed verzorgd), kwam ik tot de tijd van 1h15m06s. Vrij 'fit' kon ik direct na de finish dan ook uitlopend terug naar het huis van mijn zusje die in Zwolle woont. Helaas niet wat ik ervan verwacht had, niets aan te doen. Ik richt me nu op de vakantie en pak nog wat leuke wedstrijdjes mee. Mijn nieuwe doel komt ergens in november te liggen: de Berenloop Terschelling en de Zevenheuvelenloop.

Een langeafstandsloper heeft er niet gauw last van. Zware poten, de energie die op geraakt, last hebben van steken die zaken gebeuren nog wel eens, maar echt verzuurd? Dat gebeurt als het goed is niet. Je loopt vaak toch net boven je anaxebrobe drempel, waardoor je voldoende zuurstof hebt om je opgeslagen glucose en vetten volledig te verbranden. Verzuring, en het gevoel van machteloosheid is meer iets dat bij de 800 en 1500 meter loper hoort.

Bij een korte baanwedstrijd treedt verzuring als je het goed doet dus op en daarom is dit ook zo lastig voor een halve en hele marathonloper om echt diep te gaan. Hoe tast je in je energiereserves als een gulzigaard die de opgeslagen energie in slechts een beperkt aantal rondes zo volledig mogelijk wil opmaken. Hoe werkt die anaxebrobe verbranding ook alweer? Je lichaam is het verleerd, als je het niet af en toe toelaat.

Bij mijn 5000 meter in Wageningen had ik moeite om mezelf kapot te lopen in het middenstuk, bij de dubbele mijl in Hengelo ging het al wat beter, maar afgelopen vrijdag bij een 3000 meter in Rijssen was het dan toch echt gelukt. In de laatste ronde van de slechts 7,5 ronde voelde ik verzuring in de benen en in de laatste 200 meter dan toch ook in de armen. Een echte eindsprint zat er dan ook niet meer in. Ik was in de laatste 100 meter machteloos.

Er stond een mooie groep regionale atleten aan de start, waardoor de eerste kilometer met een groep van een man of 10 gelopen kon worden. Het ging niet al te hard in slechts 3:09, maar ik wilde het tempo dit keer aan de anderen laten. Toen na die eerste kilometer niemand echt het initiatief nam, kon ik het met nog vier ronden te gaan niet langer aankijken en besloot het tempo flink op te schroeven. Zo volgden een aantal snelle ronden van 72-74 seconden en viel de groep uiteen.

Caimin nam de kop van me over, waardoor het tempo tot aan de finish hoog bleef. De laatste ronde gingen we nog met vier man in en was de groep ondertussen aardig uitgedund. Ik had het beste van mezelf toen al gegeven, en kon niet meer meedoen om de ereplaatsen. Met een eindtijd van 9:18 en een sterke tweede helft, was ik echter heel tevreden. Een snelle tijd op een afstand die ik niet eerder in een wedstrijd liep.

Een dag en een paar dagen later had ik wel wat last van mijn hamstring, dat wil zeggen een gevoel van stijfheid en een licht pijnlijke plek, waardoor ik de geplande 5000m van deze week heb moeten schrappen. Wellicht doe ik volgende week nog het Tartlxe9tos Loopgala in Wageningen, maar anders volgende week zaterdag weer gewoon wat vertrouwds: de halve marathon in Zwolle. Wellicht dat ik dan met nog vier ronden te gaan, ook de eindsprint kan inzetten!

Afgelopen donderdag liep ik de dubbele mijl van Hengelo, mijn laatste deelname was alweer drie jaar geleden (2008) en toen kwam ik tot 10:19. Het is een afstand waar je mentaal scherp moet zijn, nergens mag verslappen en van start tot finish gefocuset. Voor mij is het een goede training dus na mijn laatste 5000meter waar ik het halverwege een beetje liet lopen.

Met startnummer 6 sta ik aan de start, de indeling is op basis van opgegeven tijd, dus blijkbaar heb ik de zesde tijd opgegeven. Marlin heeft startnummer 1001 (tweede opgegeven damestijd). Er staat toch weer een sterk regionaal deelnemersveld aan de start, want dit is een afstand waar zowel de lopers van de korte afstanden (800meter) als de marathonlopers op uit de voeten kunnen. Zo is het een unieke krachtmeting tussen verschillende disciplines.

Ik heb zelf een haat-liefde verhouding met deze afstand, want vaak heb ik met veel plezier naar deze wedstrijd uitgekeken en gelopen, maar vaak genoeg ook (getuige mijn drie jaar afwezigheid) heb ik deze wedstrijd gemeden. Je moet namelijk bereid zijn om jezelf in de verzuring te lopen en dan nog een kilometer vol door te gaan. Soms is dat lekker, soms kun je jezelf er niet toe opladen.

Zelf hoor ik bij de categorie langeafstandslopers en dat maakt de eerste kilometer voor mij lastig. Je wilt toch een goede uitgangspositie bemachtingen, niet te ver achterop raken, maar hoe zorg je daarvoor in het sprintgeweld van de eerste kilometer? De eerste 600meter zijn in het stadion en het lukt mij om dan nog net de aansluiting met de voorsten te bewerkstelligen, zij het vanuit positie +- vijftien. Er is een lint van lopers richting de kop. Voor me lopen lopers van het Qwint team, lopers van MPM (Thijs, Dennis, Casper en Frank), en lopers van de Universiteit Twente (baanatleten van Kronos) en ook nog een opmerkelijke prestatie van een 50+'er, namelijk Alex (red. Stienstra).

Na de eerste twee minuten zit een vijfde deel van de wedstrijd er al op, maar krijgen ook de eerste lopers het zwaar. Zo vallen de eerste gaten in de groep en aangezien ik dan nog achteraan loop en met moeite volg, verlies ik al de aansluiting met de kop. Ik heb het nog niet zozeer zwaar, maar harder dan dat ik loop, kan ik voor mijn gevoel niet. De eerste kilometer gaat in 3:02 en dat is best hard.

Na het tankstation van de Shell slaan we de weg in richting centrum en vooraan vallen steeds meer lopers terug naar achteren. De afstand tot de kop blijft dan nog ongeveer gelijk: een meter of vijftien/twintig. Het is een klein eindje, maar ik kom er niet (meer) bij. Caimin zet vooraan dan nog een versnelling in en daarmee lijkt mijn lot definitief bezegeld.

Ik passeer ondertussen de laatste loper van de Universiteit Twente, passeer Dennis (red. de Vries) en loop zesde. Vooraan zie ik nog Caimin, Thijs, Koen (red. Veldhuis), Casper en Alex (50+!) lopen. Het gat met de achterste van hen is echter al opgelopen tot een meter of vijfentwintig/dertig. Het zal lastig worden dat nog te dichten. Kilometer twee passeer ik ondertussen aan 6:09.

Gestaag loop ik door, al krijg ik het uiteraard ook zwaar in kilometer drie, ook omdat ik niemand meer lijk te kunnen inhalen. Ik word dan ook nog achterhaald door een loper van de UT, om deze vervolgens in de laatste vierhonderd meter nog weer af te schudden. Ik heb nog wel iets over. Zo loop ik naar een zesde plek in een eindtijd van 10:01 aangegeven door de klok bij de finish. Getalssymboliek ten top aangezien ik startnummer 6 draag en Marlin startnummer 1001. (Uiteindelijk wordt mijn tijd nog gecorrigeerd naar 10:03, maar dat uiteraard terzijde).

 
(Foto: Jan Oldenhof) (Karakteristieke foto van mijn loophouding: achterzwaai, afwikkeling over buitenkant voet xe9n tongetje!) (Foto is genomen 400meter voor de finish)

Ik ben tevreden over de wedstrijd, mijn eigen hardheid en de gelopen tijd. Nooit eerder was ik hier sneller, en lopen op donderdagavond na een week werken zorgt vaak ook niet voor de fitste benen. Aankomende vrijdag op herhaling op de baan: 3000meter in Rijssen. Kijken of ik dan in de buurt van de 9:15 kan uitkomen.

Hier publiceer ik, Michiel Snuverink (1982), mijn web-logberichten aangaande mijn grote passie: hardlopen!

Sinds mijn zesde levensjaar doe ik aan atletiek in de regio Twente:
Fortis Enschede (1988-1996)
Tion Enschede (1996-2010)
MPM Hengelo (2010-…)

Momenteel richt ik mij op afstanden van 5000m-marathon. Mijn grote ambities zijn (marathon<2:30, halve marathon<1:10)

De baan heeft zijn eigen charme. Dat is waar de atletiek wordt bedreven, de moeder van alle sporten. De rest is slechts een afgeleide van. Zo is basketbal voor degenen die niet hoog genoeg kunnen springen, en is zwemmen bedacht voor de hardlopers die bij het onderdeel steeplechase net te kort kwamen. Voor mij was het ruim 15 jaar het belangrijkste terrein voor het beoefenen van de loopsport, pas daarna heb ik mijn paden verlegt naar de weg.

Uiteraard train je nog wel wekelijks op de baan, maar een wedstrijd is toch anders. Je moet minutenlang geconcentreerd rondjes blijven lopen, loopt alsmaar bochten, loopt tussen andere lopers en weet voortdurend exact hoe hard je loopt. Dat laatste is misschien wel het belangrijkste verschil. Op de baan kun je je wedstrijd tot in detail plannen van tevoren en vervolgens ook nog uitvoeren. Je bent niet afhankelijk van het parkoers dat je tegenkomt.

Afgelopen vrijdag liep ik in Wageningen de 5000 meter als opening van het baanseizoen. De trainingen gingen lekker en zelfs op spikes had ik geen last meer van mijn hamstring, waardoor ik vrijuit kon lopen. Ik had plannen voor een tijd in de buurt van de 15:30. Rondjes 74" dat voelde op de baan in training toch 'ow zo makkelijk'. Dat slechts 12,5 ronde lang, makkelijk gepland, de praktijk is echter toch weerbarstiger.

De wedstrijd startte pas om 21:20 's avonds, waardoor het lang wachten was op dat ene moment. De hele dag spaar je toch een beetje je krachten, doe je geen stap teveel. Ook met avondeten houd je rekening en al op tijd reizen Marlin en ik af naar Wageningen. Marlin mag daar het spits afbijten op de 1500m. Voor haar de kortste afstand in een wedstrijd. Ik maak haar de dagen tevoren zenuwachtig dat de 5 minuten grens te slechten moet zijn, maar zij wil daar niet van weten. Toch komt ze met 5:07 een eind in de buurt en wellicht als de eerste ronde iets rustiger was gegaan… toch loopt ze keurig en na de snelle eerste ronde ook behoorlijk constant. Ze verbetert haar PR met 7 seconden.

Een klein half uur later mag ik aan de bak. De 5000meter is het laatste onderdeel en de organisatie wil snel naar huis (?) en besluit de laatste drie series samen te voegen tot xe9xe9n serie. Ik denk er het mijne van, zeker omdat we moeten starten in twee helften. De ene helft start in de binnenbaan, de andere helft in de buitenbaan (met een kleine voorsprong) ter compensatie. Ook bij grote wedstrijden gebeurt dit wel eens, al is het niveauverschil nu natuurlijk wel groot. Hierdoor zal het veel inhalen worden.

Ik ben een loper die van nature breed met de armen loopt, wanneer hij hardloopt en dat komt bij de start altijd goed van pas. Na het startschot duw ik iedereen met de armen en ellebogen (geoorloofd in een baanwedstrijd!) weg en loop op kop. Ook een jongen die al 15' laag heeft staan, neemt keurig achter mij plaats. De eerste ronde leid ik keurig het veld in 75". Zelfs de hele eerste kilometer blijf ik aan kop, daarna vraag ik om over te nemen.

De anderen lijken er weinig trek in te hebben, want ze lopen stoxefcijns door wanneer ik in baan twee ga lopen en vragend achterom kijk. Zo loop ik nog een ronde aan kop, totdat Jeroen (red. Zeinstra) het tempo toch niet snel genoeg vindt en me voorbij schiet. Het wordt een snel rondje van 73", waarna ik hem moet laten gaan. Ik blijf nog met twee anderen in het achtervolgende groepje over.

 Na pakweg halverwege slaat de vermoeidheid toe en moet ik mezelf wapenen tegen de opkomende verzuring. Ik ben echter niet gewapend. Ik laat het lichaam toe te doen, wat eigenlijk niet mag in een 5000meter: toegeven aan de vermoeidheid. Het tempo zakt naar 'steady state' en ik moet de twee anderen laten gaan en kom zo alleen op plek 4 te lopen. De rondjes zakken ondertussen naar 79"-80", veel te langzaam voor een 5000meter. Ik ben niet hard genoeg voor mezelf, want eigenlijk houd mijn hoofd me voor de gek door te zeggen dat dit tempo te hoog ligt. Ja, het ligt hoog, maar ik hoef maar 5000meter! Het lijkt niet te beseffen dat een 5000meter maar een stief kwartiertje duurt.

Zo verlies ik teveel tijd in kilometer drie en vier en maak ik dat verlies niet meer goed in een laatste snelle ronde van 73". Ik bllijf zodoende net boven de 16 minuten steken. Volgende keer moet het beter. Ik moet nog wat harder voor mezelf worden, mijn lichaam moet wennen aan het feit dat de inspanning geen marathon lang hoeft te duren. Voor donderdag staat de dubbele mijl op het programma, daar is het doel dan ook duidelijk: mezelf kapot lopen. Zo lang mogelijk vooraan meegaan.

Dankzij de Garmin van Marlin heb ik nog de rondetijden van mijn 5000m: 75-77-76-74-75-77-77-79-80-78-78-74-36 (200m). Het is duidelijk dat kilometer drie en vier sneller moeten. In de planning staan echter nog genoeg korte wedstrijden.

Afgelopen zondag liep ik voor de komende maand even mijn laatste wegwedstrijd (de dubbele mijl niet meegerekend). Ik zal mij namelijk gaan richten op de baan en dat sinds toch behoorlijke tijd. Ook heb ik er al een aantal trainingen op spikes opzitten, met succes! Zo liep ik afgelopen vrijdag een officieus PR op de 1000m in 2:54, tijdens training in een serie van 3x1000m. Daarbij moet uiteraard wel opgemerkt worden, dat mijn laatste keer 1000m in een wedstrijd een flink aantal jaren geleden is. Desalniettemin was ik verrast dat ik deze snelheid zo in een training kon halen.

Gisteren liep ik dus nog een 10 kilometer stratenloop in Ootmarsum, met behoorlijke tegenstand in de persoon van Casper (red. Koelma) en een Belgische veteraan Ronnie (red. Agten). Ik wilde een snelle tijd lopen, maar bij het inlopen kwam ik er achter dat Ootmarsum toch op een heuvel gebouwd is (?) en dat een stratenparkoers niet al te letterlijk genomen moet worden. Er worden behoorlijk wat stoepjes, stukken grasveld, klinkers, keien en kiezels meegenomen in de omloop van 2,5 kilometer.

Casper vertrekt als een raket, wellicht ook omdat de eerste kilometer naar beneden voert. Ik volg op gepaste afstand maar begin wellicht ook iets te hard. Telkens moet in de tweede helft van elke omloop ook weer geklommen worden. Ik heb sterke benen en kom mezelf in de eerste ronde nog niet tegen, maar moet in de tweede ronde toch rustiger aan doen. Dan komt ook Ronnie langszij die vervolgens naar Casper toeloopt. Ikzelf loop in de tweede ronde beslissende achterstand op, waarna ik een eenzame wedstrijd loop. Uiteindelijk finish ik in 33:39 op een derde plek. Daarmee ben ik best tevreden, en er had meer in gezeten wanneer ik iets rustiger was gestart en het parkoers iets meer had meegewerkt. De vorm is echter prima. Casper wordt uiteindelijk tweede, en de Belgische veteraan heeft zijn wedstrijd het beste ingedeeld en wint.

Vrijdag reis ik met Marlin naar Wageningen voor de eerste baanwedstrijd van het seizoen. Ik ga het proberen op de 5000meter en Marlin op de 1500meter. Zij liep overigens zondag 19:19 bij de Marikenloop in Nijmegen, waarmee ze ook in de buurt van haar PR kwam, maar er net boven bleef. Na Wageningen zullen nog meer baanwedstrijden volgen. Ikzelf hoop dit voorjaar/deze zomer toch flink onder de 16 minuten te kunnen duiken.

Na het debacle van de Enschede marathon en de opgelopen hamstringblessure (reeds voor de marathon) heb ik het even rustig aan gedaan. Wel ben ik direct gestart met revalideren, door driemaal per dag oefeningen te doen en na elke sessie te ijzen. Dat wierp zijn vruchten af, want al een week na de marathon kon ik weer pijnvrij 18 kilometer (rustig) hardlopen!

De week erna heb ik op halve kracht getraind, maar de afgelopen week heb ik zeker een volwaardige week gehad met een kilometertotaal dat weer boven de 100 zal uitkomen. Iets dat ik niet verwacht had zo kort na mijn blessure. Tijdens een weekje in de Ardennen met de vrienden van Aeolus is het overigens ook lastig om de hardloopschoenen uit te laten. Ongemerkt loop je zo elke dag, of zelfs twee keer per dag.

Tijdens het weekje Ardennen heb ik me ook laten verleiden als laatste stand-in nog mee te lopen met de batavierenrace. Er waren dit jaar veel uitvallers in het team, waardoor er al meerdere keren een beroep op mij werd gedaan, maar steeds hield ik de boot af. Ik wilde de hamstring nog niet forceren. Uiteindelijk ben ik na een late afmelding toch over de streep getrokken, maar alleen omdat ik het zelf ook vertrouwde.

Vandaag heb ik in een snikhete 28 graden (om half 2 's middags) 8,9 kilometer hardgelopen in 31:05, dat was slechts 10 seconden langzamer dan de snelste loper op die afstand, waarmee ik dus prima heb gelopen. En dat terwijl ik toch behoorlijk zware benen had van de week Ardennen. Ik liep echter heel verstandig door rustig te starten en gelijkmatig te lopen. Dat het warm was, bleek vlak voor mijn wisselpunt alwaar een loper van een Universiteitsteam 15 meter voor het wisselpunt gestrand was en in de berm lag. Hij kon letterlijk niet meer verder, en moest opgelapt worden met water, sportdrank en dextrose.

Voor mijn plannen de komende tijd ben ik er nog niet helemaal uit. Wel zal ik me gaan richten op een serie baanwedstrijden over 5 kilometer. Graag ga ik op jacht naar een nieuw persoonlijk record. Wellicht ga ik dat combineren met een aantal leuke kortere wegwedstrijden. Het belangrijkste is dat ik 3 weken na de marathon alweer fit ben. Zo is de vorm ook nog uitstekend en heb ik mijn duurvermogen vast kunnen houden.

Al jaren heb ik het idee dat ik op de marathon niet kan laten zien, wat ik in de benen heb. Vandaag kan ik daar een nieuw hoofdstuk aan toevoegen na het uitstappen tijdens de Enschede marathon op 34 kilometer. Een blessure in de hamstring noodzaakte mij het al vroeg in de wedstrijd rustiger aan te doen, uiteindelijk leidend tot het onvermijdelijke uitstappen.

Vorige week vrijdag ging het mis. Tijdens een training van een luttele 10 kilometer heb ik een versnelling gepland op 10 kilometer tempo. Ik loop eerst keurig 15 minuten rustig, het zonnetje schijnt, de spieren zijn goed warm, ik heb goed gedronken, maar 'pats' na een vijftal minuten versnellen schiet het in de hamstring. Ik weet dan vrijwel meteen dat het niet goed is, ook omdat dat precies de blessure is die mij afgelopen zomer langs de kant hield en die ik heb opgelopen tijdens de Enschede marathon vorig jaar.

Na een week van rusten, masseren, rekoefeningen en ijzen is de blessure nog niet voorbij, maar wel gereduceerd. Ik besluit dan ook gewoon te starten, te zien hoe het gaat en als het moet de tanden op elkaar te zetten. Wanneer het echter niet meer gaat, dan zal ik uitstappen, spreek ik met mezelf af. Zo geschiedde.

De eerste 14 kilometer loop ik met Sam en Leon in een mooi groepje van drie. Al lijkt Sam dan al de sterkste, hij doet eigenlijk alle kopwerk. Leon en ik kunnen alleen volgen. Langzaam kruipt de pijn in de hamstring en na 14 kilometer besluit ik het wat rustiger aan te doen. Het gaat dan nog wel, maar ik loop feitelijk met de handen op de rug. Ik ben aan het compenseren met mijn linkerbeen en probeer rechts zoveel mogelijk te ontzien. Dat kan natuurlijk niet op een marathon. Vroeg of laat houd je dat niet meer vol.

Het tempo zakt steeds verder terug en de pijn wordt langzaam erger. Op het moment dat Jan Paalman uit de achtergrond mij voorbij komt en ikzelf een PR inmiddels ook niet meer kan halen, besluit ik uit te stappen. Marlin staat bij 34 kilometer aan te moedigen en daar vind ik het welletjes. Ik heb het geprobeerd, maar het mocht niet zo zijn vandaag.

Marlin maakt daarna alle verdriet goed door een geweldige halve marathon te lopen. Ze strijd om de eerste plekken bij de dames en loopt een geweldige tijd. En dat ondanks de toch warme omstandigheden tijdens de halve marathon ('s middags). Ze is ook geen 'warmweer'loper. Ze vecht een titanenstrijd uit met de derde dame en verslaat haar onder luid gejuich en aanmoedigingen van het publiek in een heuse eindsprint. Ze loopt haar tweede tijd ooit met 1:26:26 en pakt de tweede plek en hoeft alleen Jaqueline Rustidge voor te laten. Prachtig!

Ik doe het een paar weken rustig aan, doe keurig mijn rekoefeningen en dan zal het wel goed komen met die hamstring. Het is wel flink balen dat hij nu net weer gaat opspelen. Vanavond aan de grootst mogelijke sorbet bij van der Poel. Maar ik kom terug op de marathon! 

Het werk zit erop. De stukken staan op hun plaats en nu is het wachten tot het startschot. Over precies zeven dagen gaat de Enschede marathon van start, met dit jaar opnieuw een heuse strijd tussen de Twentse langeafstandstop. Ook voor de media is dit niet ongemerkt gebleven, middels een dubbelinterview met Leon Sanderman en mijzelf voor hxc3xa9t magazine van de marathon en dientengevolge een bericht op de hardloopkrant.

Blijkbaar is xc3xa9xc3xa9n en ander goed voor je eigen persoonlijke reclame, want de afgelopen dagen kreeg ik plots uitnodigingen voor wedstrijden (na de marathon) en mag ik zowaar aanwezig zijn bij de officixc3xable persconferentie van de Enschede marathon aankomende vrijdag. Een grote eer voor een Twentse hardloper die de Enschede marathon van kleinsaf kent en zelf kennismaakte met de Enschede marathon in het Diekman Stadion met de 5 kilometerloop. Toen nog vrolijk achtereen meehobbelend, nooit gedacht ooit zelf enige rol van betekenis te kunnen spelen. Blijkbaar is met volharding en harde training veel te bereiken.

De afgelopen weken heb ik de puntjes goed op de i kunnen zetten, met twee uitstekende trainingsweken (na de halve marathon van Venlo). Ik was snel hersteld van de halve marathon en heb harder en beter gelopen dan ik had gedacht. Zo liep ik een trainingsrondje van 4,5km. maar liefst 25 seconden sneller als de week voorafgaand aan de Venloop. De vorm is dus verder toegenomen en ik kreeg zaterdag ook hxc3xa9t bijbehorende compliment van mijn zusje: "Je bent afgevallen of niet?".

Verleden week heb ik nog een uiterst interessante lezing bijgewoond van dr. Jasper Reenalda over 'de techniek van het hardlopen', waarin het ging over paslengte, de landing, de hardloopschoen en het energieverbruik. Theorie en praktijk kwamen elkaar tegen, aangezien hij ook een uiterst bekwame triatleet is. Tijdens een bostraining heb ik verder nog een onderonsje gehad met voedingsdeskundige op ultragebied Jan-Albert Lantink en mijn eet-/drinkschema aan de proeve van de expert onderworpen. Daarmee zijn schoeisel en eten en drinken nu dus definitief gekozen.

Eigenlijk had ik vandaag ook nog moeten trainen, maar mijn lichaam vertoont enkele vermoeidheden en geeft signalen dat ik beter deze 'laatste' serieuze training kan overslaan. Het is mooi geweest. Ik ben bang dat ik de boel anders nog kapot loop. Iets dat ik jaren geleden niet had durven doen, maar nu ken ik mijn lichaam wat beter. Er volgt nog een week van rustdagen en korte versnellingsloopjes. De weersvoorspelling geeft nu 16 graden voor komende zondag, wat houdt mij nog tegen?