Een langeafstandsloper heeft er niet gauw last van. Zware poten, de energie die op geraakt, last hebben van steken die zaken gebeuren nog wel eens, maar echt verzuurd? Dat gebeurt als het goed is niet. Je loopt vaak toch net boven je anaxebrobe drempel, waardoor je voldoende zuurstof hebt om je opgeslagen glucose en vetten volledig te verbranden. Verzuring, en het gevoel van machteloosheid is meer iets dat bij de 800 en 1500 meter loper hoort.

Bij een korte baanwedstrijd treedt verzuring als je het goed doet dus op en daarom is dit ook zo lastig voor een halve en hele marathonloper om echt diep te gaan. Hoe tast je in je energiereserves als een gulzigaard die de opgeslagen energie in slechts een beperkt aantal rondes zo volledig mogelijk wil opmaken. Hoe werkt die anaxebrobe verbranding ook alweer? Je lichaam is het verleerd, als je het niet af en toe toelaat.

Bij mijn 5000 meter in Wageningen had ik moeite om mezelf kapot te lopen in het middenstuk, bij de dubbele mijl in Hengelo ging het al wat beter, maar afgelopen vrijdag bij een 3000 meter in Rijssen was het dan toch echt gelukt. In de laatste ronde van de slechts 7,5 ronde voelde ik verzuring in de benen en in de laatste 200 meter dan toch ook in de armen. Een echte eindsprint zat er dan ook niet meer in. Ik was in de laatste 100 meter machteloos.

Er stond een mooie groep regionale atleten aan de start, waardoor de eerste kilometer met een groep van een man of 10 gelopen kon worden. Het ging niet al te hard in slechts 3:09, maar ik wilde het tempo dit keer aan de anderen laten. Toen na die eerste kilometer niemand echt het initiatief nam, kon ik het met nog vier ronden te gaan niet langer aankijken en besloot het tempo flink op te schroeven. Zo volgden een aantal snelle ronden van 72-74 seconden en viel de groep uiteen.

Caimin nam de kop van me over, waardoor het tempo tot aan de finish hoog bleef. De laatste ronde gingen we nog met vier man in en was de groep ondertussen aardig uitgedund. Ik had het beste van mezelf toen al gegeven, en kon niet meer meedoen om de ereplaatsen. Met een eindtijd van 9:18 en een sterke tweede helft, was ik echter heel tevreden. Een snelle tijd op een afstand die ik niet eerder in een wedstrijd liep.

Een dag en een paar dagen later had ik wel wat last van mijn hamstring, dat wil zeggen een gevoel van stijfheid en een licht pijnlijke plek, waardoor ik de geplande 5000m van deze week heb moeten schrappen. Wellicht doe ik volgende week nog het Tartlxe9tos Loopgala in Wageningen, maar anders volgende week zaterdag weer gewoon wat vertrouwds: de halve marathon in Zwolle. Wellicht dat ik dan met nog vier ronden te gaan, ook de eindsprint kan inzetten!